از هیچ زاده شدیم !
از ورته نیستی به سوی هستی گام نهادیم.فریاد زدیم آری . بر خود بالیدیم و خود را دریافتیم.
حرکتمان آغاز شد . سفری را آغاز کردیم تا ترس از پایان دلیلی باشد بر آغاز.
ترسیدیم از همان هیچ که ما را بر این پهنه بی کران پرتاب کرد.
وحشت هیچ بودن و بر هیچ تکیه کردن چشمانمان را بسته بود و باعث دیوانه وار دویدنمان شده بود.
دویدن بر زمینی که هیچ رده پایی را از تو بر خود نقش نمی بست.
چنگ زدیم .خراشیدیم . قلب های نا آرام یکدیگر را . به قصد پیشی گرفتن برای رسیدن .
بعضی ها افتادندو پوسیدند و دیگران بر مزارشان گریستند و پایان را از یاد بردند.
آنان که مسرانه نفس نفس زنان و هراسان می دویدند هنوز پایان برایشان طعمی دیگر داشت.
خیلی ها خسته شدند و نقطه فرو افتادنشان را پایان انگاشتندو زرد روئیدند.خیلی ها ایستادند و استوار برای بقا تکاپو کردند.آنها هیچ بودنشان را از یاد بردند و برای دیگری زیستند . به این امید که فرزندانشان در تلاش برای رهایی از این پوچی باور نکردنی راهی را هموار کنند.
اما زهی خیال باطل که آن فرزندان از پدران خود نیز سست تر شدند تا جایی که دیگر هیچ کس به رفتن فکر نکرد.
همه در مکان خود ثابت شدند و جرات رفتن را از یکدیگر پنهان کردند.
.......